Antoine Charpentier, kompozytor francuski urodzony w 1634 r., a więc rówieśnik A. Kriegera nie przewidział z pewnością, że jego „Te Deum” wysławi imię poety i postać kompozytora urodzonego w Drezdenku. Nie sądził również, iż jego utwór zainauguruje koncert finałowy uroczystych obchodów 340. rocznicy śmierci kompozytora Adama Kriegera.
    „Te Deum” po mistrzowsku wykonał kwartet „Aulos” złożony z solistów Teatru Wielkiego w Poznaniu, który także przybliżył odbiorcom charakterystyczne cechy  muzyki baroku,  podkreślając ją dodatkowo strojami z tej epoki.

     Dzień 23 czerwca 2006 r. był szczególnym w historii kultury miasta Drezdenka, bo po raz pierwszy zabrzmiała tu muzyka nowomarchijskiego kompozytora baroku- najważniejszego klasyka pieśni zwrotkowej z basso continuo.       
     Ten wyjątkowy dzień odwrócił kartę historii i z mroku barokowych dziejów wydobył czołowego pieśniarza Adama Kriegera, który z pewnością przyczyni  się do rozsławienia naszego miasta:  
                                  „(…)  Gdy nocą błądzę ulicami  
                                            zda się , że słyszę wiatr   
                                            historii powtarzający Twe        
                                            prastare miano: Drzeń (…)”   
tak pisał poeta – Eryk Pietruszak – w wierszu Moje miasto.
     Ja jednak słyszę jak „wiatr historii” rozsiewa Kriegerowskie dźwięki
w pradolinie Noteci, które znów łączą się w sensowną całość, tworząc kantaty i pieśni rozbrzmiewające na chwałę tego miasta.        
     „I chociaż czas zasypał wiele dróg wiecznym milczeniem i białym pyłem niepamięci…”  i  „te same gwiazdy w rzece szarej – jak przed wiekami – piszą Twoje imię: Drezdenko” – to ten czas nie zasypał pamięci o geniuszu muzyki urodzonym w tym mieście  - Adamie Kriegerze.         
    Wiersz E. Pietruszaka zaprezentowany przez Aleksandra Maciejewskiego, aktora Teatru im. J. Osterwy w Gorzowie Wlkp., uprzedził refleksyjność pięknej i wzruszającej arii w wykonaniu chóru kameralnego „Motet et Madrigal”  Ten czas jest tu próżnością, nawiązującej do filozofii czasu i przemijania. Zespołem kameralistów dyrygował Leszek Bajon, profesor Akademii Muzycznej w Poznaniu.         
    Po momentach wzruszenia i zadumy, solista Teatru Wielkiego – Tomasz Raczkiewicz  wykonał pogodną pieśń biesiadną  Przyjaciel, napój, luba, podskok utrzymaną w charakterze tanecznym w metrum trójdzielnym.
     Kontratenor, Tomasz Raczkiewicz należy do nielicznych artystów w Polsce, którzy posiadają skalę głosu kobiecego, stosowanego w odtwórczości muzyki dawnej.

     W muzyczny monolog solisty Raczkiewicza włączył się „Motet et Madrigal” z motywem przewodnim Ein Freund, ein Trunk… oraz powtarzającym się refrenem:         
                                „Komu w świecie to pasuje         
                                ten w naszym rzędzie się plasuje 
                                kroku dotrzymuje     
                                i bez wstydu się raduje.”
     Zarówno w tej pieśni, jak i innych, solistom w zwrotce każdorazowo akompaniuje klawesynistka Barbara Odwrot, wiolonczelistka Stanisława Dziedzieniewicz i kontrabasista Donat Zamiara, realizując tzw. basso continuo. Po każdej strofie następuje ritornel (przygrywka) wykonywany przez wszystkich instrumentalistów tutti. Wykonawstwo ritorneli poświadcza znakomity warsztat artystów – instrumentalistów, posiadających już znaczący dorobek artystyczny.
     Szczególne wrażenie na zgromadzonej widowni zrobiła skrzypaczka – Anna Ziółkowska – gwiazda polskiej wiolinistyki, laureatka międzynarodowych konkursów skrzypcowych. To m.in. ona przyczyniła się do tak doskonałej interpretacji muzyki A. Kriegera. Tylko tak wybitna, młoda i utalentowana osoba o wielkiej wrażliwości i doskonałej technice gry na skrzypcach, mogła piękną muzykę Kriegerowską uczynić żywą.