Jesteś 8298 osobą na tej stronie
Dziś jest: 28 Czerwca 2017        Imieniny: Ireneusza, Leona, Józefa
Brak wydarzeń w wybranym okresie
Miesiąc:
Rok:
Katalog firm
Znajdujesz się w:    Turystyka   /   Zabytki   /  

Zabytkowy zespół urbanistyczny

Obszar zabytkowego zespołu urbanistycznego wyznaczony jest zewnętrzną zabudową ulic: Poniatowskiego, Kościuszki, Wiejskiej, Marszałkowskiej, Żeromskiego, Chrobrego. Ochroną konserwatorską objęte są także: ulica Łąkowa,  Plac Wolności oraz teren dawnego grodziska po zachodniej stronie ulicy Kościuszki.

W przeważającej mierze zabytkowy zespół urbanistyczny Drezdenka rozlokowany jest na obszarze ograniczonym widłami Starej i Leniwej Noteci. Obejmuje relikty urbanistyczne sięgające korzeniami średniowiecza. Wczesny układ urbanistyczny, wciąż jeszcze czytelny, uległ na przestrzeni wieków pewnemu zatarciu. Wiąże się to przede wszystkim ze zmianą konfiguracji terenu spowodowaną osiemnastowiecznymi pracami melioracyjnymi
i przekopaniem nowego koryta Noteci, co w sposób znaczący zmieniło dawną sieć hydrologiczną.  Nie bez znaczenia były też wcześniejsze działania Krzyżaków, którzy aby dowieść swego prawa do Drezdenka  spowodowali przesunięcie koryta jednego z rozgałęzień Noteci. Niemniej jednak nadal da się wyodrębnić pięć jednostek urbanistycznych składających się na historyczny kształt miasta. Są to: gród, Chyża, Stare Miasto, twierdza i Nowe  Miasto.

Drezdenko powstało przy naturalnie dogodnej przeprawie przez Noteć, w miejscu zwężenia Pradoliny Toruńsko – Eberswaldzkiej, na trasie dalekosiężnego szlaku komunikacyjnego przebiegającego od Szczecina do Kijowa. Powstanie grodu w Drezdenku wiązało się więc z ochroną przeprawy i miało znaczące walory militarne. Na południe od grodu wzdłuż  biegu szlaku rozwinęła się osada, która pierwotnie mogła mieć charakter targowy.  W miarę rozbudowy przybrała ona kształt owalnicy rozciągniętej na linii północ – południe, przez którą przebiegała ulica środkowa (dzisiejsza Krakowska). Zachodni kraniec owalnicy wyznacza dzisiejsza ulica Wiejska, której linia oddaje  zarys dawnych, nieistniejących już dzisiaj, murów miejskich.  Zachowała się wzmianka dotycząca naprawy murów wskazująca, że w 1503 roku były wykonane z cegły.  Na przebiegu szlaku komunikacyjnego, głównej arterii miasta, w murach znajdowały się bramy. Północną nazywano „Niemiecką”, nazwy południowej nie znamy. Od północnego krańca owalnicy w kierunku zachodnim odchodzi ulica Łąkowa – terytorium dawnej Chyży. Po wschodniej stronie dawnego szlaku, którego śladem jest dzisiejsza ulica Kościuszki, rozbudowało się Stare Miasto. Jest to prostokątny teren wokół obecnego Starego Rynku z siecią przecinających się pod kątem prostym uliczek wyznaczających kwartały zabudowy. W pierwszych latach XVII wieku na wschód od Starego Miasta wybudowano twierdzę. Prowadząca do jej wnętrza „Brama Polska” przejęła funkcję dawniejszych bram miejskich.  W  II połowie XVIII wieku na obszarze pomiędzy Starym Miastem i twierdzą, a po jej rozebraniu również na terenie twierdzy wytyczono Nowe Miasto. Jego kształt zaprojektował królewski architekt Ludwik Hahn. Jest to układ szachownicowy z usytuowanym centralnie dużym placem (obecnie Plac Wileński) i barokową osią urbanistyczną na linii wschód – zachód, łączącą Nowe i Stare Miasto. Wschodnim krańcem osi jest Plac Wolności obejmujący teren dawnej twierdzy.

Wśród budynków, które przetrwały w Drezdenku do czasów współczesnych brak reliktów zabudowy średniowiecznej, a pozostałości nowożytne po wielu modernizacjach utraciły swój pierwotny charakter. O specyfice zabudowy średniowiecznej wnioskować można wyłącznie na podstawie analogii z innymi miastami. Daje to podstawę do wysunięcia tezy, że budynki średniowiecznego Drezdenka były niskie, wykonane z nietrwałych materiałów, budowane z drewna lub w konstrukcji ryglowej, kryte strzechą,  posadowione w układzie szeregowo – blokowym na parcelach, których wielkości nie znamy.

Wprawdzie nie posiadamy potwierdzonych informacji o lokalizacji pierwszego ratusza, można jednak założyć, że znajdował się  w rynku, niewykluczone że w miejscu neoromantycznego budynku (obecnie siedziba Starostwa Powiatowego), który wybudowano w 1885 roku, po wyburzeniu wcześniejszego, budowanego w konstrukcji ryglowej. Charakterystyczny, wykonany z czerwonej cegły gmach był siedzibą władz miejskich do ok. 1900 roku, później miał tam swoją siedzibę sąd. Niewątpliwie wielkim udogodnieniem w jego pracy był fakt, że od wschodu sąsiadował z więzieniem. W początku XX wieku władze miejskie przeniosły się do budynku na rogu ulic Warszawskiej i Nowogrodzkiej. Na ich potrzeby zaadoptowano trzy sąsiadujące ze sobą kamienice. Budynek ten, pełniący do dnia dzisiejszego funkcję magistratu,  jest jedną z ciekawszych budowli secesyjnych.

Na przełomie XIX i XX wieku na terenie miasta wybudowano kilka secesyjnych kamienic. To one są dzisiaj elementami architektury, które najbardziej przyciągają uwagę. Ledwie kilka kroków od Urzędu Miasta i Gminy, przy ulicy Poniatowskiego, pod numerem 29 znajduje się jedna z najpiękniejszych drezdeneckich kamienic. Tę reprezentacyjną budowlę wzniesiono w 1905 roku. Jest to dwukondygnacyjna, siedmioosiowa  w partii piętra i pięcioosiowa na parterze budowla  z rozbudowaną dekoracją dachu. Uwagę zwraca secesyjna dekoracja świeżo odnowionej elewacji, ale warto zajrzeć do wnętrza sklepu mięsnego na parterze, zachował się bowiem jego secesyjny wystrój i pierwotne elementy wyposażenia.  Tuż za rogiem, przy ulicy Kościuszki pod numerami 36 i 38 znajdują się dwie kolejne secesyjne kamienice wybudowane w pierwszych latach XX wieku. Trudno je przeoczyć, bo przyciągają wzrok odnowionymi elewacjami. Zwłaszcza ta, która w partii parteru posiada bogate zdobienie w formie liści i owoców kasztanowca.

W perspektywie ulicy Kościuszki, po stronie zachodniej uwagę zwraca górująca ponad sąsiednimi budynkami wieża ciśnień. Jest częścią zabudowań dawnych wodociągów, ciekawego kompleksu budynków komunalnych z lat 1906/07. Wszystkie noszą znamiona specyficznego dla zabudowań fabrycznych z początku XX wieku pseudogotyku. Zdobienie ich elewacji opiera się na wykorzystaniu kontrastu cegły i elementów tynkowanych,  w partiach szczytowych budynków nawiązujących do architektury zamkowej. Zabudowania wodociągów doskonale wpisują się w ceglaną architekturę usytuowanych w sąsiedztwie  dawnej rzeźni i gazowni.

Twierdza

Budowę drezdeneckiej twierdzy rozpoczęto w połowie 1603 roku i zakończono ją w dwa lata później. Założenie zrealizowano według projektu holenderskiego inżyniera wojskowego kapitana Mikołaja de Kampa. Było to umocnienie typu nizinnego o kształcie regularnego gwieździstego pięcioboku. Fundatorem przedsięwzięcia był elektor brandenburski Joachim Fryderyk, który w maju 1603 roku osobiście w murował kamień węgielny. Roboty nadzorował radca   Berger z Kostrzyna, wyręczając w tej pracy starego i schorowanego de Kampę.  W 1606 roku rzeczoznawca Ottheinrich zu Rheydt opracował raport o stanie twierdzy, wskazując na jej wadliwe wykonanie. Kontestował także jej usytuowanie. Odradzał obsadzanie jej załogą. Jednak w  1620 roku w twierdzy ulokowano przeszkoloną załogę. W zaledwie dwadzieścia lat później stan fortyfikacji oceniono jako beznadziejny. Dopiero po zajęciu przez Szwedów twierdza doczekała się remontu, a nawet rozbudowy.

Fortyfikację posadowiono na podmokłym terenie, na wschód od miasta. Nieregularne i rozlewające się wody Noteci opływające twierdzę stały się jej dodatkowym zabezpieczeniem. Do jej wnętrza można było dostać się przez most od strony południowej lub przez bramę po stronie zachodniej, później przeniesioną na północ.

Chrzest bojowy  przeszła w roku 1637 odpierając atak wojsk szwedzkich, które jednak zdobyły ją w dwa lata później i obsadziły swoją załogą na następne dziesięć lat. W roku 1650 do twierdzy powróciła dwustupięćdziesięcioosobowa załoga brandenburska. W 1756 roku wybuchła wojna siedmioletnia, podczas której miasto i twierdza Drezdenko dostały się pod okupację rosyjską. Wycofujące się wojska rosyjskie zniszczyły część twierdzy (rozburzono szańce, spalono palisady i faszyny). Nie oszczędziły także części zabudowań miejskich. Wobec wciąż rozwijającej się techniki wojennej twierdze przestały spełniać swoje funkcje. Na mocy rozkazu Fryderyka II w 1765 roku zapadła decyzja o likwidacji drezdeneckiej twierdzy. Jej teren sukcesywnie przechodził w ręce prywatne, od strony zachodniej stając się terytorium Nowego Miasta.

Po raz ostatni zabudowania twierdzy wykorzystywane były przez wojska francuskie stacjonujące tu w okresie napoleońskim. Nie posiadały już wówczas znaczenia militarnego, pełniły jedynie funkcję magazynów.

Do dnia dzisiejszego zachowały się spore fragmenty ziemnych obwałowań, fragmenty murów ceglanych i  dość wyraźny po stronie północnej zarys fosy. Z zabudowań pozostał budynek bramny  w północnej kortynie  i dawna prochownia, która obecnie stanowi przyziemie osiemnastowiecznego spichlerza. W części południowej założenia pałacowego z XVIII wieku znajduje się podpiwniczenie, które najprawdopodobniej jest reliktem dawnego budynku komendantury. 

wyświetl galerię w Cooliris
  • autor: Świtała

Zespół Pałacowo - Parkowy

Zespół Pałacowo - Parkowy znajduje się przy placu Wolności. Budowla z barokowym pałacem z 1766 roku, obecnie siedziba Gimnazjum nr 1 w Drezdenku. Cały kompleks budynków Gimnazjum nr 1 połozony jest w obrębie Twierdzy wybudowanej przez Brandenburczyków na przełomie XVI i XVII w. Pozostały po niem m.in. części fosy, resztki bastionów, fundamenty kościoła garnizonowego, koszar i zbrojowni.

  • autor: Krzysztof Chełmiński

Kościół Parafialny p.w. Przemienienia Pańskiego

O pierwszym kościele zlokalizowanym na Placu Kościelnym wiadomo, że spłonął podczas wielkiego pożaru Drezdenka w 1662 roku. Rok później rozpoczęto kwestę na odbudowę świątyni. W pracach budowlanych mieszkańców Drezdenka wspomógł znacząco Elektor Fryderyk Wilhelm, który na odbudowę świątyni darował drewno, wapno i cegłę. Kościół odbudowano w 1664 roku a w roku 1679 do jego bryły dostawiono wieżę. W wieży zawisł dzwon odlany w szczecińskiej giserni, który w 1740 roku pękł podczas wyjątkowo ciężkiej zimy. W kilka lat później stan kościoła oceniono jako zły, w 1752 roku pobudowano nowy korpus, a w rok później nową wieżę. W początku grudnia 1753 roku poświęcono nowy kościół. W zaledwie dwadzieścia kilka lat później wichura strąciła wierzchołek wieży, który spadając uszkodził dach. W 1777 roku w wieżę uderzył piorun. W 1802 roku kościół wyremontowano a w trzy lata później ufundowano nowe organy. W okresie okupacji wojska napoleońskie urządziły w kościele magazyn. W roku 1840 budowlę poddano gruntownemu remontowi, podczas którego wymieniono część stolarki i dobudowano wokół kościoła cokół z głazów. Jednak stan budynku nadal się pogarszał i w 1886 roku zdecydowano o jego częściowym zamknięciu. Rozebrano go w 1902 roku, po wybudowaniu nowej, istniejącej do dzisiaj świątyni. Kościół parafialny p. w. Przemienienia Pańskiego w Drezdenku wybudowano według projektu architekta prof. Johannesa Otzena (choć są tacy, którzy autorstwo projektu przypisują architektowi o nazwisku Spitt). Decyzję o przyjęciu projektu podjęto w 1896 roku. Roboty zakończono w roku 1902, 11 czerwca poświęcono nową świątynię. Po przejęciu Drezdenka przez Polaków, w dniu 5 sierpnia 1945 roku kościół poświęcono na świątynię katolicką.

Kościół p.w. Matki Bożej Różańcowej

Korzeni dzisiejszego kościoła p. w.  Matki Bożej Różańcowej przy ulicy Żeromskiego, pierwszego po reformacji kościoła katolickiego w mieście, należy szukać w II połowie XIX wieku. Niewykluczone, że powstanie świątyni katolickiej wiązało się z faktem zamieszkiwania Drezdenka i okolic przez ludność polską wyznania katolickiego. Choć brak zestawienia statystycznego nie pozwala  merytorycznie potwierdzić w jakim procencie ludność zamieszkującą Drezdenko stanowili Polacy, to na przestrzeni  jego dziejów od początku XVII wieku ( a nawet wcześniej) w tekstach źródłowych i dokumentach przewijają się polskie nazwiska. W wieku XIX mieszkający w  Drezdenku katolicy  podjęli grupowy wysiłek i zorganizowali szkołę katolicką. Była to placówka prywatna. Otwarto ją w 1863 roku. W roku 1867 w mieście było stu katolików, którzy zakupili dom przy dzisiejszej ulicy Żeromskiego. W tym budynku znalazła siedzibę szkoła i pierwszy kościół katolicki. W latach 90. XIX wieku rozpoczęto budowę nowego kościoła katolickiego i parafii. Jego budynek przetrwał do dziś, budynek parafii spłonął. Poświęcono go w październiku 1898 roku. Wówczas gmina katolicka liczyła już ponad 400 osób.

Jest to neogotycka budowla z niewielkim trójbocznie zamkniętym prezbiterium i strzelistą wieżą flankowaną dwiema przybudówkami. Wystrój i wyposażenie kościoła prawie w całości jest pierwotne. Zmienił się tylko wystrój ścian, odmalowanych po 1945 roku. W prezbiterium znajduje się dziewiętnastowieczny ołtarz w formie tryptyku. W jego centrum umieszczono obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Po bokach ołtarza ustawione są polichromowane figury św. Krzysztofa i św. Agnieszki. Ołtarze boczne, nieznanego pochodzenia, zostały dostawione po 1945 roku. Po przeciwległej stronie jest empora muzyczna, a w niej organy  datowane na początek XX wieku, wykonane w szczecińskiej firmie Szlag i Syn. Obecnie kościół posiada jeden spiżowy dzwon, dwa dzwony pochodzące z pierwotnego wyposażenia nie zachowały się. Okna witrażowe współczesne, wykonane w 1987 roku.

Kościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Nowe Drezdenko, ul. Niepodległości

Do XX wieku Nowe Drezdenko nie miało świątyni. W 1914 roku według projektu budowniczego ze Strzelec Krajeńskich, o nazwisku Prejawa, wzniesiono istniejący do dzisiaj kościół. Jest to prostokątna nawowa budowla, do której przylegają: kwadratowa wieża od strony zachodniej i prostokątny budynek pomocniczy od strony południowej. Pierwotnie kościół wyposażony był w trzy dzwony wykonane w pracowni C. F. Ulricha w Apolda. Najprawdopodobniej dwa z nich zostały  zdemontowane w okresie I wojny światowej i przetopione na cele militarne.

 Zachowało się tylko jedno  owalne witrażowe okno. Pozostałe witraże wykonano w latach 80. XX wieku, ich tematyką są sceny z życia i męki Chrystusa. Pierwotnym elementem architektonicznym jest  łuk tęczowy oddzielający nawę od prezbiterium. Jest to łuk koszowy, z malarskim przedstawieniem baranka, ryby i gołębicy – symbolu Ducha Świętego otoczonych ornamentem roślinnym, który powtarza się na linii styku ścian obwodowych i stropu a także na emporze północnej.

Wyposażenie ruchome kościoła nosi cechy neobarokowe i jest w przeważającej części zachowanymi elementami wystroju pierwotnego. W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz przeniesiony z nieistniejącego ryglowego kościoła w Drezdenku.  Jest to ołtarz architektoniczny,  flankowany parami kolumn o głowicach korynckich,  z bocznymi naddatkami w formie stylizowanych liści akantu i płomieni. W centralnej części ażurowego zwieńczenia znajduje się przedstawienie aniołka grającego na trąbce. Rzeźba otoczona jest dekoracją wstęgową z motywem roślinnym, a w narożach znajdują się dwie postacie aniołków. W ołtarzu umieszczono obraz „Najświętszego Serca Pana Jezusa”. Ambona pochodzi z kościoła w Lubiewie. Ołtarz boczny Matki Bożej Nieustającej Pomocy i stacje drogi krzyżowej przeniesiono do kościoła w latach 50. XX wieku. W emporze zachodniej są datowane na 1914 roku, sygnowane przez firmę Grünberg ze Szczecina organy.

wyświetl galerię w Cooliris
  • autor: Bógdał

Fortyfikacje

rozlokowane na skraju moreny, jaz przy dawnym moście kolejowym.

Na skraju moreny, wzdłuż linii Noteci rozciąga się sieć umocnień południowego krańca Wału Pomorskiego. Pas fortyfikacji, których budowę zakończono w 1937 roku, podczas działań II wojny światowej wydawał się hitlerowskim Niemcom nieprzydatny, więc inwestycja nigdy nie została zakończona. W założeniu fortyfikacje miały osłaniać Pomorze Zachodnie przed uderzeniem wojsk polskich. Swoją przydatność potwierdziły dopiero zimą 1945 roku jako linia niemieckiego oporu wobec nadciągającej Armii Czerwonej. Nie stanowiły jednak czynnika, który mógłby powstrzymać Rosjan. Przed rokiem 1945 wyposażenie fortyfikacji  w części zdemontowano i przewieziono w rejon Wału Atlantyckiego. Nie zadbano również o obsadzenie systemu dostatecznie  liczną i odpowiednio przeszkoloną załogą. Podczas szybkiej ofensywy radzieckiej umocnienia zostały zniszczone tylko w niewielkim stopniu. Stan, który możemy oglądać dzisiaj to efekt późniejszych wysadzeń, głównie z lat 50. XX wieku.

Umocnienia linii noteckiej rozciągają się na ponad sześćdziesięciokilometrowym odcinku, wzdłuż brzegu Pradoliny Toruńsko – Eberswaldzkiej. Schrony rozmieszczone są nierównomiernie, średnio co pół kilometra. Ich największe zagęszczenie dotyczy odcinka pomiędzy Zwierzyniem a Drezdenkiem, na którym występują nawet po trzy obiekty na przestrzeni kilometra. Znaczne zagęszczenie umocnień można obserwować w miejscach o szczególnym znaczeniu strategicznym np. przy dworcu  i moście kolejowym w Drezdenku.

Większość fortyfikacji  linii noteckiej  to jedno- lub dwusektorowe obiekty o odporności B1 przystosowane do prowadzenia ognia czołowego. Najcięższe budowle, o odporności A, zlokalizowano w sąsiedztwie jazu na Noteci - jednego z dwu jazów, których budowę pierwotnie planowano. Miały znajdować się  w Drezdenku i Gorzowie. Zrealizowano tylko ten drezdenecki. Był to jaz klapowy o całkowitej długości ok. 250 m.  Składał się z kilku zapór klapowych, śluzy żeglugowej, schronów z maszynownią i mechanizmami podnoszenia klap. Założenie od południa zamykał wał przeciwpowodziowy i nasyp kolejowy, od północy zaś pozycja osłonowa składająca się z jednosektorowych standartowych schronów bojowych i większego schronu służącego załodze jazu.

  

Chyża

ul. Łąkowa

Brak badań archeologicznych nie pozwala wnioskować o genezie i wieku drezdeneckiej Chyży. Jest to jedna z ponad stu Chyż znajdujących się na terenie dawnej Brandenburgii. Podobnie jak w przypadku innych tego typu reliktów  urbanistycznych może ona być pozostałością osady służebnej wobec zamku, o rodowodzie sięgającym czasów przed kolonizacją askańską, choć równie dobrze może być produktem owej kolonizacji.  W wypadku Drezdenka rejon dawnej Chyży (dzisiejsza ulica Łąkowa) pozostaje poza zwartym zespołem urbanistycznym Starego Miasta. Ma kształt ulicówki lekkim łukiem odchodzącej od terenu grodziska w kierunku  zachodnim. Wiele wskazuje na to,  że Chyża mogła  wykształcić się z wcześniejszego podgrodzia. Jeśli założymy, że obszar wzdłuż dawnego traktu przebiegającego na linii północ – południe i rejon wokół Starego Rynku  zostały zurbanizowane i zasiedlone w wyniku trzynastowiecznej kolonizacji przez ludność niemiecką, to Chyża może być starszą, bezpośrednio podlegającą administracyjnie zamkowi osadą.  Jej istnienie poświadczone jest w źródłach z 1514 roku. Według szesnastowiecznego rejestru w Chyży mieszkało 21 gospodarzy. Wiadomo, że nie podlegała prawu miejskiemu i aż do 1894 roku pozostawała samodzielna administracyjnie. Specyfiką Chyży był także jej charakter narodowościowy. Jak wskazuje źródło z 1608 roku,  wielu jej mieszkańców mówiło po polsku. Niewykluczone więc, że była to enklawa ludności polskiej, być może o starym słowiańskim rodowodzie, funkcjonująca w bezpośrednim sąsiedztwie niemieckiego miasta.

Mieszkańcy Chyży nie posiadali ziemi ornej, więc siłą rzeczy skupiali się na rybołówstwie i hodowli bydła, które mogli wypasać na łąkach mieszczan. Obszar Chyży nie zmieniał się do połowy XIX wieku, liczba gospodarstw nie przekraczała 22. Dopiero w opracowaniu Recklinga pojawia się informacja z 1894 roku o 36 zabudowanych parcelach.

  • autor: Ewa Kułakowska

Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej im. Franciszka Grasia

 W pierwszych latach XVII wieku, na wschód od miasta, wybudowano potężną twierdzę. Jej fundatorem był elektor brandenburski Joachim Fryderyk. Twierdzę pobudowano wg projektu holenderskiego inżyniera Mikołaja de Kampa. Było to założenie typu nizinnego, o gwieździstym obrysie, ziemnych obwałowaniach i bastionach w narożach. Twierdza pełniła swoje funkcje do połowy XVIII wieku.
We wnętrzu twierdza posiadała infrastrukturę, która zapewniała załodze samowystarczalność w czasie oblężenia. Obok budynków koszarowych, magazynów i wartowni znajdował się tam także budynek arsenału.
 Budynek zlokalizowany był w północnej części wewnętrznego dziedzińca, w bezpośrednim sąsiedztwie  obwałowań twierdzy. Wybudowany został około 1640 roku. Pierwotnie była to parterowa budowla na planie zbliżonym do kwadratu, posiadała jednoprzestrzenne, dwuprzęsłowe wnętrze o masywnych kolebkowych sklepieniach. Fundamenty wykonano z cegły i kamienia polnego.
W połowie XVIII wieku  teren dawnej twierdzy rozprzedano osobom  prywatnym. W tym czasie dawny budynek zbrojowni zaadoptowano na magazyn. Parter budynku rozbudowano nieco w kierunku północnym i od tego czasu przytyka on do dawnej kurtyny twierdzy. Na powiększonym przyziemiu nadbudowano w technice ryglowej piętro magazynowe. Całość zwieńczono dwuspadowym dachem kryjącym dwupoziomowe poddasze. W elewacji południowej zamontowano kołowrót do pionowego transportu towarów a na każdej z kondygnacji usytuowano otwory przeładunkowe.
Do II połowy lat 70. XX wieku budynek pełnił funkcje magazynowe. Później został przejęty przez władze Drezdenka z przeznaczeniem na Muzeum. W latach 1981 – 1985 spichlerz poddany został gruntownemu remontowi, który pod nadzorem konserwatora zabytków przeprowadziło PP PKZ w Szczecinie. Podczas prac remontowych starano się zachować jak najwięcej z zabytkowej substancji. Dzięki zabiegom konserwatorskim dzisiaj możemy oglądać w części oryginalną konstrukcję szkieletową budynku i odrestaurowane wrota w elewacji południowej. 
Spichlerz jest jednym z najstarszych, a najprawdopodobniej (przyziemie) najstarszym, zachowanym budynkiem w Drezdenku. Jest obiektem wpisanym do Rejestru Zabytków i podlega ścisłej ochronie.

wyświetl galerię w Cooliris
  • autor: Muzeum
Jeśli chcecie Państwo otrzymywać informacje z naszego serwisu prosimy poniżej podać adres e-mail:

Banery

Czyste powietrze
Facebook
www.pojezierzedobiegniewskie.org
Budowa gminnej infrastruktury dostępu do internetu dla osób wykluczonych
http://www.lgddzn.pl
Schronisko dla bezdomnych zwierząt
Mapa Gminy
http://drezdenecka.pl/
Extranet bramka logowania